วันศุกร์ที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553

เหนื่อยนักก็พักผ่อน

น่าตกใจที่หลายคนทำงานจนลืมพักผ่อน บางทีก็หอบงานกลับไปทำต่อที่บ้าน บ้างก็เหนื่อยแทบตายแต่ไม่กล้าแม้จะขอลาสัก 1 วันและที่น่าสงสารที่สุดคือการที่เขาไม่ยอมพักบ้างเลยก็เป็นเพราะเขาคิดว่าการจะเป็นพนักงานที่ดีเด่น หรือพนักงานตัวอย่างได้ ก็คือคนที่ไม่สาย ไม่ลา และไม่หยุดทำงานสักวัน ทั้ง ๆ ที่ความเหนื่อยและความเครียดก็ก่อตัวมากขึ้นทุกที



การลางานสักวันหรือลาในช่วงพักร้อนเป็นสิทธิ์ที่สมควรใช้อยุู่แล้ว อย่าได้ใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนร่วมงานที่ว่า เธอต้องทำงานแทนคุณ คุณทิ้งภาระให้เธอ หรือเพื่อนร่วมงานที่อวดว่าเธอไม่ยอมหยุดงานเลยเพราะรักบริษัทสุด ๆ

การตัดสินใจขึ้นอยู่กับคุณทุกอย่าง เมื่อใครก็ตามเหนื่อยเต็มที่เขาก็มีทางเลือกว่าจะหยุดสักนิดหรือไปต่อ แต่การหยุดสักนิดอาจดีกว่าเพราะคุณจะได้พักอีกสักหน่อยเพื่อเอาแรง และพร้อมกับการก้าวต่อไปที่ง่ายกว่า

แล้วคุณย้อนคิดดูสักครั้งสุดท้ายที่คุณได้ฟังเสียงคลื่นลม หรือชมดวงอาทิตย์ตกในสถานที่สวยงามและสุขสงบนั้น ... มันนานแค่ไหนแล้วเขียว

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น